sangli blog | Sarkarnama

नाचता येईना, अंगण वाकडे !

प्रकाश पाटील 
शनिवार, 4 ऑगस्ट 2018

अलीकडच्या काळात शिवसेनेत काहीजण नेते म्हणून उदयास आले. त्यांनी कधीच तळागाळात काम केले नाहीत. पक्षाची वाढ आणि विस्तार कसा होतो याचे पुरेसे ज्ञान नाही. येथे घाम गाळावा लागतो हे पॅराशूट लॅंडींग पद्धतीने नेते बनलेल्यांच्या कधीच लक्षात येणार नाही. जळगाव, सांगलीत नशीब मुख्यमंत्र्यांच्या सभा झाल्या नाहीत अन्यथा शिवसेनेसह कॉंग्रेस, राष्ट्रवादीची धुळधाण उडाली असती. हे ही लक्षात घेतले पाहिजे. 

सांगली आणि जळगाव महापाकिलेत शिवसेनेला मतदारांनी खड्यासारखे उचलून बाजूला ठेवले. पश्‍चिम महाराष्ट्रातील विशेषत: सांगली हा तर कॉंग्रेस आणि राष्ट्रवादी कॉंग्रेसचा बालेकिल्ला. या बाल्लेकिल्याला खिंडार पाडत भाजपने जिल्ह्यावर आपले वर्चस्व निर्माण केले. आपल्याला लोक बाजूला सारत आहेत. लोकांचा आपल्यावरील विश्वास का उडाला ? सत्तेवर असताना आपल्या कोणत्या चुका झाल्या ? याचे आत्मचिंतन दोन्ही कॉंग्रेसच्या बड्या नेत्यांबरोबर जिल्ह्यातील पुढाऱ्यांनीही करायला हवे. 

आपला शब्द म्हणजे ब्रह्मवाक्‍य हा जो त्यांच्या मनात वर्षानुवर्षाचा समज होता. तो आता तरी मनातून काढून टाकला पाहिजे. हे झाले दोन्ही कॉंग्रेसचे. तेच शिवसेनेचे. "नाचता येईना अंगण वाकडे' ही म्हण शिवसेनेबाबत तर तंतोतंत लागू पडते. गेल्या चार वर्षातील शिवसेनेचे एकूणच वागणं आणि कार्यपद्धती लोकांच्या विशेषत: मतदारांच्या काही पचनी पडत नाही हे दिसून येत आहे. राज्यात युती असल्याने मुंबईबाबत मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांनी थोडा समजूतदारपणा दाखविला अन्यथा तेथेही कमळच फुलले असते हे सांगण्याची गरजही नाही. 

केवळ पंतप्रधान नरेंद्र मोदी आणि फडणवीस यांना टोकाचा विरोध करून झोळीत काही पडणार नाही हे आता तरी शिवसेनेच्या नेतृत्वाने विशेषत: पक्षप्रमुख उद्धव ठाकरे यांनी लक्षात घ्यायला हवे. शिवसेना आणि त्यांचे प्रवक्ते जे काही सांगत आहेत. जी भाषा बोलत आहेत ती लोकांच्या पचनी पडत नाही हे त्यांच्या कधी लक्षात येणार ! प्रत्येक गोष्टीला आणि दररोज भाजपचा द्वेष आणि हेटाळणी हा एककलमी कार्यक्रम शिवसेनेने चालविला आहे. त्याचे राजकीय फायदेतोटे किती याचा विचार पक्ष करेलच. भाजपमुळे शिवसेनेचे मुख्यमंत्रिपद गेले या एकाच शल्यापोटी सातत्याने विरोध करणे योग्य की अयोग्य हे एकदाचे ठरविले पाहिजे. 

शिवसेनेचा मुख्यमंत्री करायचाच यासाठी जिद्द हवी आणि त्यासाठी महाराष्ट्र पिंजून काढतानाच राज्याचे हित कशात आहे हे तरुणांच्या मनात बिंबविले पाहिजे. फक्त हवेत फुसकेबार सोडून काहीही साध्य होणार नाही. गेल्या चार वर्षाकडे एक दृष्टिक्षेप टाकला तर आपल्या हे लक्षात येईल की फडणवीसांनी राज्यात शांत चित्ताने कारभार केला. आरोपप्रत्यारोप झाले. हेटाळणी झाली तरी त्यांनी कधी संयम सोडला नाही. दोन्ही कॉंग्रेसपेक्षा शिवसेनेचा उपद्रव अधिक झाला. तरीही त्यांनी शिवसेनेला बरोबरच घेण्याचे धोरण ठेवले. भाजपने कारभारावर लक्ष्य केंद्रित करून वाटचाल सुरू ठेवल्याने प्रत्येक टप्प्यावर पक्षाला फायदा होत गेला. 

आजपर्यंत राज्यात ज्या निवडणुका झाल्या त्यामध्ये भाजपने आपला वरचष्मा कायम ठेवला आहे. त्या तुलनेत शिवसेना आणि दोन्ही कॉंग्रेस पिछाडीवर गेल्याचे दिसून येते. मुख्यमंत्र्यांनी तरुणाईची मनेजिंकली आहेत. पक्षातील आणि पक्षाबाहेरील विरोधकांना त्यांनी त्यांची जागा दाखवून दिली आहे असेच म्हणावे लागेल. 

शिवसेनेचे हभप, शिवचरित्राचे उपासक, फर्डे वक्ते, भल्याभल्यांच्या डोळ्यात आपल्या अमोघ वाणीने पाणी आणणारे नेते प्रा. नितीन बानुगडे पाटील यांच्या खांद्यावर शिवसेनेने सातारा, सांगलीची जबाबदारी टाकली. वास्तविक ही जबाबदारी पेलणे म्हणावे तसे सोपे नाही. व्यासपीठावरून श्रोत्यांची मनं जिंकणं वेगळं आणि मतदारांची मनं जिंकणे यामध्ये जमीनअस्मानचा फरक आहे. निवडणुकीच्या रणांगणात उतरल्यानंतर मतदार राजाला स्वपक्षाकडे वळविणे तसे कठीणच. नाटक, सिनेमात काम करणे ही कला असली तरी ती राजकारणाच्या मैदानातही चालते असे समजण्याचे कारण नाही. येथे सभा जिंकणे आणि वातावरण निर्मिती करणे जमावे लागते. 

नेत्यांनाही अभिनय करावा लागतो. नाटकबाजी करावी लागते हे खरे असले तरी नेते आणि कार्यकर्त्यांना पक्षासाठी जिवाचे रान करावे लागते. अगदी यात्राजत्रा, बारसे, लग्नसमारंभ असो की एखाद्याचे निधन. नेत्यांना लोकांना सतत भेटावे लागते. त्यांचे रुसवेफुगवे काढावे लागतात. राजकारणात कष्ट हे आलेच. इतके करूनही अनेकदा लोक नाकारतात. चांगले काम करूनही अपयश मिळत नाही. तरीही यशापयश पचवत नेते पुन्हा राजकारणात सक्रिय होत असतात. 

भाजपने सांगली, जळगावात यश मिळाल्यानंतर बानुगडे पाटलांनी पराभव मान्य न करता पराभवाचे खापर ईव्हीएम मशिनवर फोडले. खरे तर पराभव पचविण्याची ताकद नेत्याकडे असायला हवी. एका पाठोपाठ एक विजय भाजप का खेचून आणत आहे. आपण कुठे कमी पडतो याचे आत्मपरीक्षण केले पाहिजे. एकेकाळी सांगली जिल्हा कॉंग्रेसचा बालेकिल्ला होता. सहकारमहर्षी वसंतदादा पाटील यांच्या सारख्या महान नेत्याने नेहमीच गोरगरिबांचे अश्रू पुसले. सत्तेचा उपयोग जनसामान्यांसाठी शेतकरी आणि कष्टकऱ्यांसाठी केला. हीच त्यांची ताकद होती. त्यांच्या पश्‍चात सांगली चांगली नाही राहिली. दोन्ही पक्षांच्या नेत्यांकडे पाहिले तर त्यांच्यावर विश्वास ठेवायला कुठेही जागाच नव्हती. सांगलीचा आज चेहरामोहरा पाहिला तर हीच का दादांची सांगली असे म्हणावे लागेल. 

पतंगराव कदम, आर.आर.पाटील, जयंत पाटील यांच्यासारखे बडे नेते वर्षानुवर्षे सत्तेत राहिले. मात्र या शहराचा चेहरा कधी उजाळलाच नाही. अंतर्गत मतभेद शहकाटशहाच्या राजकारणाने जिल्ह्याचे नुकसान झाले. येथे वतनदार निर्माण झाले. त्यामुळे कॉंग्रेसचा बालेकिल्ला आज भाजपमय झाला. आज जे नेते भाजपमध्ये आहेत त्यांच्याकडे पाहिले तर ते कोण आणि कोठून आले याचे उत्तर सोपे आहे. त्यांचे मूळ कॉंग्रेसीच आहे. हे खरे असले तरी भाजपने त्यांना आपलेसे करून घेतानाच येथे पक्षाचा झेंडा रोवला. तो फडकविला हे सोपे काम नव्हते. 

जे भाजपने केले ते शिवसेनेला कधीच जमले नाही. नितीन शिंदे सारख्या नेत्याला आमदारकी दिली पण, काहीच उपयोग झाला नाही. पश्‍चिम महाराष्ट्राचा गड शिवसेना काबीज करू शकली असती. त्याकडे कधी पक्षनेतृत्वाने गंभीरपणे पाहिले नाही. सातारा, कोल्हापुरात शिवसेनेचे आमदार निवडून आले आहेत. सांगलीतही शक्‍य झाले असते. परंतु पेरणी बरोबर झाली नाही. 

जळगाव, सांगलीचे निकाल जाहीर होताच शिवसेना भाजपवर पुन्हा एकदा तुटून पडली. पराभवाचे खापर ईव्हिएम मशिनवर फोडून मोकळी झाली. खरेतर हा आरोप 
हास्यास्पद आहे. सांगलीत शिवसेनेची ताकद काय आहे हे सर्वांनाच माहीत आहेत. नशीब मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस दोन्ही ठिकाणी गेले नाहीत. अन्यथा सांगलीचा आकडा आणखी वाढला असता. दोन्ही कॉंग्रेसची धुळधाण उडाली असती. 

संबंधित लेख